Met zijn onderzoek naar orthostatische intolerantie bij mensen met ME/CVS en post-COVID heeft VU-student Stijn Wolters onlangs een prijs gewonnen voor de beste wetenschappelijke poster. Die prijs kreeg hij tijdens het jaarlijkse symposium van Amsterdam Movement Sciences. In zijn categorie werden twintig posters beoordeeld. Volgens de jury viel zijn poster op door het onderwerp en door de duidelijke manier waarop hij zijn eerste resultaten presenteerde.
Wolters is masterstudent Bewegingswetenschappen aan de Vrije Universiteit. Binnen de onderzoeksgroep van NMCB-onderzoeker Rob Wüst doet hij voor de NMCB-biobank afstudeeronderzoek naar klachten die ontstaan of erger worden bij staan. Het gaat bijvoorbeeld om duizeligheid, hoofdpijn, zweten, hartkloppingen en het gevoel dat je wegzakt. Zulke klachten komen veel voor bij mensen met ME/CVS en post-COVID.
Voor zijn onderzoek gebruikt Wolters de NASA Lean Test. Daarbij liggen deelnemers eerst rustig en staan ze daarna tien minuten, leunend tegen een muur. Tijdens die test worden hartslag en bloeddruk gemeten. Ook wordt bijgehouden welke klachten iemand tijdens het staan ervaart. Daarnaast keek Wolters met een vragenlijst naar klachten in het dagelijks leven.
Voor de prijswinnende poster vergeleek Wolters gezonde deelnemers met mensen met ME/CVS en met mensen met post-COVID. Zijn eerste resultaten laten zien dat mensen met ME/CVS en post-COVID tijdens de test vaker klachten hebben dan gezonde deelnemers. Ook was de klachtenlast in het dagelijks leven in beide groepen hoger. Tegelijk zag hij tussen de groepen geen duidelijk verschil in hoe de hartslag gemiddeld veranderde.
Dat maakt het onderzoek interessant. De klachten zijn er duidelijk wel, maar ze zijn niet altijd goed terug te zien in de metingen waar nu vaak naar wordt gekeken. Binnen de groepen zag Wolters wel vaker een sterke stijging van de hartslag, maar dat gold niet voor iedereen met klachten. Juist dat laat zien dat de gebruikelijke manier van meten deze patiëntengroep mogelijk nog niet volledig in beeld brengt.
In zijn vervolgonderzoek wil Wolters kijken of andere metingen uit dezelfde test meer kunnen vertellen. Tijdens de NASA Lean Test is ook een hartfilmpje gemaakt. Daarmee kan hij niet alleen kijken naar het aantal hartslagen per minuut, maar ook naar kleine verschillen in de tijd tussen hartslagen. Mogelijk geeft dat meer inzicht in wat er in het lichaam gebeurt als iemand gaat staan en waarom patiënten dan klachten krijgen.